De zoon van een vriend heeft een nieuw baantje. Het betaalt matig, de werktijden zijn lang. Hij krijgt enorm veel druk die wij als onredelijk zwaar en persoonlijk gericht zouden kunnen betitelen.
Waarom doet hij dit ?
Hij doet het omdat hij omdat hij er zoveel kan leren. Ondanks het feit dat producer Harvey Weinstein, de voormalige baas van Miramax dat hij aan Disney verkocht, hem de hele dag de huid volscheldt, vloekt en tiert en onredelijk is.
Niets persoonlijks, hij doet dat met al zijn assistenten, drie op kantoor en één voor op reis.
Bovendien dealt zoon direct met mensen zoals Tarantino.
De les?
Leer.

Dat gaan wij ook doen met Bill Miller. Leren moet je als volgt doen: stap één, vind een goede leermeester.
Alexander had Aristoteles, maar daarvoor moest vader Philip veel geld betalen.
U krijgt gratis Bill-les, zij het enigszins vervormd door het prisma van uw dienaar.

Wij kunnen gratis leren (u althans, ik betaal een vette som lesgeld dankzij mijn vermogensbeheerder).
Trouwe lezers kennen mijn Leerwet # 1: als het lesgeld al betaald is, zoek dan vooral naar de les en leer die.

Les 1 hier is dat elke beheerder wel eens een slechte periode heeft.
Les 2 is dat die kans groter wordt naarmate de beheerder langer achter elkaar raak schiet.
Les 3 is dat een fonds van $18 Miljard neerkomt op een vastgebonden hand, wat niet echt een voordeel is, integendeel.
Les 4 is dat plaatselijke beheerders helaas sterk de neiging hebben zo’n man pas in zijn 15e jaar te ontdekken. Accepteer dat je deze man hebt gemist en wacht op de volgende golf of beter nog, vind een onbekend talent dat aan het begin van een vijftienjarige onafgebroken outperformance staat.

We kunnen nog veel meer leren.
Daarvoor moeten we eerst kijken wat Bill in zijn portefeuille heeft en waarom. Gelukkig is die informatie voor een deel toegankelijk.
Miller sloeg dit jaar onder andere mis met zijn Internet posities, Google, Expedia, Yahoo en Ebay.
Die missers gaan we nader bekijken in een volgend blog.
Morgen.
Het is per slot van rekening vakantie.

Long LMVTX.

Bill Miller is een killer. Hij verslaat al 15 jaar lang de S&P. Maar dit jaar wordt Bill gekilled. Wat leren we hiervan ?

Heel veel, teveel voor een blog, genoeg voor een lang stuk en een presentatie, maar ik ben op vakantie dus u boft, ik hou het kort.

Miller’s Legg Mason Value Trust (LMVTX) is dit jaar ruim 10% naar beneden in een licht stijgende markt. Het fonds staat aan de bodem van de fondslijstjes.
Persoonlijk bewonder ik Miller enorm vanwege zijn visie en de eruditie waar die op gestoeld is.
Persoonlijk beleg ik praktisch nooit in grote fondsen maar deze keer ben ik, zij het indirect long, vanwege een door derden beheerde rekening.
Deze manager liet mij helaas niet vantevoren weten dat hij dit fonds wilde kopen, anders had ik het geweigerd. Ik wil namelijk geen US long only funds in mijn portefeuille, of ze moeten klein zijn en zeer sector- of discipline specifiek.
De vraag die ik me nu stel is of ik nu voor een tweede keer commissie moet gaan betalen om het verhaal te stoppen. Want u weet hoe dat gaat, als het verkeerd uitpakt hebt u als belegger een verlies en de beheerder krijgt twee keer extra commissie.
Twee keer ? Ja, twee keer. U koopt het fonds aan, kassa, u verkoopt het voortijdig, kassa, beheerder koopt er een ander fonds voor aan, weer kassa.
U vraagt zich af hoe lang ik dit door laat gaan ? Ik heb u gehoord.

Ik zit nu dus in mijn maag met Miller, die, als ik de foto’s zo bekijk, wat zwaarder is dan ik. Dat voelt niet goed.

Wat zou ik gedaan hebben als Miller dit jaar goed had gescored, zeg in lijn met de markt ?
Dan had ik verkocht. Ik wil immers geen exposure in grote long only fondsen. Zeker niet als ze net een ongelooflijk lange periode van goede resultaten hebben gehad.
Alle beheerders hebben wel eens een slechte periode, die overigens jaren kan duren, het hoeft niet een half jaar te zijn.
Dat is voor mij geen bezwaar, ik koop beleggingsfondsen niet op korte termijn performance maar baseer mijn aankoop op wat ik denk dat de beheerder iets voor me kan doen. Liever iets anders dan geld verliezen en tenen krommen.
Maar hoe dan ook, Miller’s fonds is te groot.
Hij heeft $18 miljard onder beheer.

Wat betekent dat concreet ?
Dat betekent dat de beheerder alleen maar in grote bedrijven kan beleggen. Nu zijn die toevallig aan de beurt denk ik, maar dan krijgen we te maken met de keuze tussen een dure specialist en een index-fonds. Geef mij maar de index en dan koop ik misschien zelf wat big caps bij die ik selecteer omdat ik iets speciaals van ze verwacht. Maar ook de index heb ik niet gekocht omdat ik nog niet zo vreselijke haast heb en genoeg verdien met de special situations en hedge funds waar ik in zit.
Zie daarvoor de PolderPortefeuille op deze site.

Maandag ga ik dus dit fonds verkopen. Naar mijn gevoel loopt de beheerder of ongelooflijk voor of evenveel achter.

Miller was een goed idee toen hij nog niet zo bekend was. Wat ik van een beheerder verwacht is dat hij op de proppen komt met fundmanagers die de Bill Millers van morgen zijn.
Rijg genoeg van die kralen aan elkaar en je hebt een mooie portefeuille (ik vat het erg grof samen, er komt meer bij kijken). Ik betaal daar graag voor. Of ik zin heb om de beheerder extra te belonen voor zijn miskleun, die ik zelf toch wel had voorzien, is een tweede. Dat hangt onder andere af van de mate van hooghartigheid waarmee mijn beslissing wordt ontvangen. Want zo gaat het vaak.
Een punt is geruststellend: AFM-technisch is dit 100% in orde.
Voor de mafkezen (niet onder onze lezers, maar je weet nooit naar wie zo’n stuk wordt doorgestuurd) nog even de volgende disclaimer: ik bedoel dit ironisch.
Want u zult het niet geloven, maar goed bedoelde ironie -uiteindelijk is het gratis advies- blijkt soms ook problemen op te leveren. Zoals wel vaker, wanneer advies gratis is.
Dus hierbij ten overvloede en onze standaard disclaimers duplicerend: dit is geen beleggingsadvies. Geef ik nooit. En zeker niet gratis, behalve aan mensen die het nodig hebben en nooit per email.

Long LMVTX

Miller is big

Kent u het boek ? De film ? De tweede film dan, Manon des Sources? Prachtige rollen van Yves Montand, Depardieu, Daniel Auteuil. Deze films gaan over water. Gebrek aan water vooral.

In de Provence, waar ik dit stuk schrijf, is water erg belangrijk en als u een waterprobleem hebt met een buurman hier kunt u altijd de naam van Jean de Florette laten vallen. Iedere Fransman heeft dit boek gelezen, streekliteratuur, verplichte kost.
In het boek (en in de film) brengt een nieuw aangekomen stedeling in een Provençaals dorp zijn onvruchtbare land dankzij irrigatie tot bloei. Totdat twee gemene concurrenten zijn waterbron omleiden.
Dit leidt tot een episch drama, als u een huis in Frankrijk hebt moet u die films zien.
Maar we hebben het over water, want daar kreeg ik een opmerking over in mijn blog over olie.

Vandaag ging ik naar de tandarts in Aix. Die had, zo legde hij me uit, een tip gehad. Tips are for waiters, zei ik in het Frans (wie de linguistische details wil weten hoeft het maar te vragen, ik wil niet afdwalen). Maar bovendien, zo legde ik hem uit, dit is niet eens een tip, dit is een trend.
Er komt meer schaarste aan water en ook meer behoefte, net zoals aan olie, en om dezelfde reden. Plus nog wat hulp van de natuur.

Alleen, iedereen weet dit, inclusief mijn tandarts (die allerlei kwaliteiten heeft maar laag scoort als belegger, zoals de meeste tandartsen).

Ik wil best een rubriek beginnen en een permanent waterforum beginnen. Zelf heb ik, door de jaren heen, veel naar wateraandelen gekeken en er soms veel mee verdiend. Maar ik ben nu bang dat er al veel verwachtingswaarde in die aandelen zit. Juist vanwege reacties zoals die van mijn tandarts.
Wateraandelen zijn erg duur.

Dan kunnen er toch winsten gemaakt worden, maar dan moeten ze nog duurder worden. Ik ben bang voor dit soort scenario’s, maar ik ken de industrie niet goed genoeg om er veel meer over te zeggen.
Ik ben vooral bang voor de waterleveranciers.
Juist vanwege de sociale critici, zoals ik in mijn vorige blogstuk beschreef.
Maar ik hoor graag van anderen.

Geen posities

In plaats van ergens verdekt opgesteld stiekem uit het zicht van anderen de vragen van lezers van mijn blog te beantwoorden kunt u ze hier open en bloot lezen. Ik bedoel, het is per slot van rekening vakantie.

Een paar van ons vragen zich af hoe het komt dat TMY, toch een olieaandeel, zakt terwijl de olieprijs stijgt. Er was al een slimmerd, Zorro genaamd, die met het juiste antwoord kwam: morgen conference call ! Als we nou met zijn allen inbellen kunnen we gewoon lekker met elkaar smoezen, Larry Oliver de touwen inslaan als hij niet bevredigend antwoord en ook anderszins er een leuke dag van maken. We kunnen natuurlijk ook gewoon luisteren.

Een andere vraag was een vraag zonder vraagteken: olie $200, water $400. Misschien wel, misschien niet. Ik las in een dodelijk serieus Nederlands ochtendblad een opiniestuk van een paar gekken, althans, dat dacht ik. Was niet zo, het waren socialisten of SP leden, whatever. Ontkenners van het Evangelie van Johanes Smit. Ze hadden het over de waterprijs. Die moest zo laag mogelijk gehouden worden.
Waarom ? Tja, nou, omdat dat het belang van de minderverdieners is. En dankzij deze minderverdieners zijn deze prietpraters vrijgesteld van echte arbeid en kunnen ze vergaderen, kopjes uit plastic bekertjes drinken, dit soort nonsens gepubliceerd krijgen en zich straffeloos voortplanten.
Ik hoor graag van lezers die even met mij meedoen in het uitjouwen van deze intellectuele fraudeurs.

Water moet duurder worden, sociaalsufferds, en niet goedkoper.
Goed, ik wil graag concessies doen voor de minder bedeelden in onze samenleving en een typisch Nederlandse vrijstelling voor bidets, douches en handen wassen na de wc instellen. Maar als water goedkoop wordt gehouden wat gaan mensen dan doen ?
Auto’s wassen, individueel baden, kranen laten lopen en ander a-sociaal gedrag. Water moet duurder. Niet per oekaze naar $400, want zelfs per olievat krijg je dan serieuze concurrente van het schap dat bij Albert Heijn wijn heet.

Maar voor wie naar Slapend Rijk geluisterd heeft, u weet wel, ons radioprogramma dat u op deze site kunt afluisteren, podcasten, registreren of anderszins misbruiken of pasticheren, voor die mensen dus is onze mening bekend. Leuk, dat water. Leuk samen douchen, maar pas op met die aandelen want ze zijn duur.

Long TMY

Dr Stephen Leeb is auteur van The  Coming Collapse.  Het  boek gaat over olie op $200. En u krijgt nog wat mediatraining.

Ik zag net op TheStreet.com een video interview met Dr Leeb. Even terug naar mediatraining. Dat gedoe met die titels is typisch Nederlands. De intellectuele en zakelijke onderlaag van onze maatschappij schermt er nog vervaarlijk mee. Doctorandus in dit, doctorandus in dat. Ach, ik zou een apart hoofdstuk aan de Nederlandse titelmanie kunnen wijden, maar niet nu. Terug naar meneer Leeb, pardon, Dr Leeb. Kijk, als je Doctor bent, dan kan je het weten, waar die olieprijs naar toe gaat, zeg nou zelf (dat kan overigens hieronder). Een handenwrijvende Woody Allenfiguur zit aan de andere kant van de tafel en wordt door een vertegenwoordiger van het Opiniërende deel der Natie geïnterviewd. Even denken wij dat wij naar Saturday Night Live kijken maar nee hoor, dit is echt.
Dr Leeb is een soort Amerikaanse Willem Middelkoop met een boek uit en wat minder charisma. En geen ph. d.
Dr Leeb zegt wat Middelkoop en andere oliebulls al honderd keer hebben gezegd, namelijk dat de olie historisch gezien helemaal niet zo duur is. Die $200 slaat op een voor inflatie aangepaste huidige olieprijs.
“Niemand op Wall Street wil dit toegeven !”, roept Dr Leeb.

Nu even terug naar uw mediatraining. Ik kom er even op terug omdat mediatraining heel duur is, internetgebruikers ongelooflijk zuinig zijn en ik daarom denk dat u van al deze gratis dienstverlening gaat genieten.
Mijn vriend Johan Kamgeest, de IT goeroe, zou mij direct tot de orde roepen. “‘Je weet toch dat gratis advies nooit serieus genomen wordt Michael ?” Ik hoor het hem al zeggen, maar gelukkig is hij met vakantie in het Land der Besnorde Vrouwen en kan hij pas later reageren.

Kijk, het werkt dus als volgt. Als je op een dag dat BP door het olielint gaat met hun roestige pijplijn toevallig net aan de markt bent met een Olie $200 boek, dan kom je op de televisie.
Het helpt als je dan Doctor bent. Niemand die vraagt of deze man niet misschien Geschiedenis der Natuurgeneeskunde of Niet-Westerse Sociologie gestudeerd heeft.

Wat zegt Dr Leeb nog meer ? Hij antwoord op de vraag van de interviewer, die natuurlijk zegt dat dit allemaal niet waar is, heel beleefd dat het wel zo is. Hij kan moeilijk tegen die man die daar zijn Dr Olie $200 boek zit te promoten zeggen dat hij nog nooit goed opgelet heeft. Dr Leeb zegt dat alle huizen op Wall Street een scenario hebben waarin olie op termijn gaat zakken.

“Maar Goldman Sachs dan ?” vraagt de interviewer, die hiermee niet aantoont dat hij het onderwerp goed volgt, maar wel dat hij de koppen scant.
Ook Goldman, zegt Dr Leeb, want die zien olie naar de $105 gaan maar daarna zetten ze hem op $ 40.

Je zou haast denken dat dit een samenzwering is.
“Hoe moet het nu verder ?”, vraagt de interviewer beleefd, want de pitch moet afgemaakt worden (dit was weer even een flarde mediatraining erdoorheen, vindt u niet erg hoop ik).

De olieprijs MOET naar de $200, want anders kunnen alternatieve energiebronnen niet geëxploiteerd worden volgens de Doctor. Pas met alternatieve energie hebben we een oplossing voor ons olievraagstuk, en die energie wordt pas rendabel bij een prijs van $200 per vat.
Verder krijgen we inflatie en moet u goud hebben.

Ik voel me alsof iemand me vertelt dat ik beter mijn tanden twee keer dagelijks kan poetsen dan dat nalaten. Vanwege allerlei doemscenario’s op de lange duur.

Wij gaan er in een blog hier vanavond niet nog onze mening aan toevoegen. Als u een ongewild Woody Allen-karikatuur wilt zien moet u even naar TheStreet.com gaan.
Als u wilt weten wat Dr Leeb in werkelijkheid voor zijn dagelijks brood doet, moet u even MEGAX in een quotebalkje intoetsen, dan krijgt u zicht op zijn Mega Trend Fund. Dat fonds is de afgelopen drie jaar 13% omhoog in dollars.
Money talks.

Full disclosure:
Long allerlei olienerinkjes waardoor u zich om mij geen zorgen hoeft te maken wanneer Dr Leeb gelijk krijgt.

Leuke site hoor, Inveztor. En bovendien, één van onze best bewaarde geheimen: mediatraining. Nee, beter dan mediatraining.

Wat voor mediatraining dan ?
Niet van een heimelijk schnabbelende vertegenwoordiger van het moraliserende journaille die heimelijk een gezagdragende nar bijbrengt dat hij geen korte sokjes op de tv moet dragen want dat staat zo raar, dat witte beentje, wanneer hij met veel gezag zijn beentjes over elkaar slaat. Nee, bij Inveztor krijgt u mediatraining waar u echt iets aan hebt.
Kijk, wanneer Middelkoop aangeeft waar de leugens vandaan komen, dan krijgt u mediatraining. Overigens zult u veel vaker zien dat het gaat om de waarheid die niet bekend gemaakt wordt, bij gebrek aan sponsors met een pr afdeling, maar laten we niet afdwalen.

Bij Inveztor proberen we u wegwijs te maken in de wereld, zoals die in elkaar zit.
Neem nou de bovenstaande kop. Olie $200. Die kop wordt gelezen, dat weet ik vantevoren. Voel u nu niet bekocht, dit blog gaat ook over olie @ $200 per vat. Maar daar komen we zometeen mee.
Eerst de mediatraining afmaken.

Vandaag hoorden we van die roest in die pijplijn bij BP. Ik verschreef me net en daar stond opeens “Pijplijk”, wat ook een aardige kop zou zijn. Volgende keer.

Hoe werken de media ?
Heel eenvoudig. Nog nauwelijks is de brent klaar met stijgen omdat er, met mijn diepe verontschuldiging, vandaag door BP olie op het vuur van de prijs per vat wordt gegooid, of ze gaan op zoek naar iemand die de lijn kan doortrekken.
Iets subtiels? Twijfel? Een Normandisch antwoord ?Normandiërs staan er om bekend, in de Franse volksoverlevering waar wij uiteraard geen enkele waarde aan hechten, dat ze altijd zeggen dat het enerzijds ja is en anderszijds nee, maar dit terzijde.

Nee hoor. Dan wordt je niet meer gevraagd. De vertegenwoordigers van de Opiniërende Klasse willen iets heel anders. Zoals Amerikanen die droog spreken maar zoet drinken, zeggen zij wel dat ze zoeken naar de Waarheid, maar wat ze willen is een sound-bite. Dat programma moet af. Er moet iets leuks gezegd worden. Of hun gesprekspartner zich daarna, goed opgejut, onsterfelijk belachelijk maakt, dat geeft niet.

Zo kan het dus komen dat je zelfs in een ongelooflijk duffe, door clichés geregeerde maatschappij, toch leuke radioprogramma’s hoort. Dat is de verdienste van de media en kijk, presto, u bent nu beter getraind dan vijf minuten geleden.

Straks meer.

Dit is maar één van vele onzinnige koppen die ik deze zomer in de krant zag. Komkommertijd?

Nee, de zomervakantie is voor mij een tijd van bezinning. Kerstmis is te kort en doet een te grote aanslag op mijn spijsverteringskanalen. Nee, het jaar voorbereiden, dat kan je het best in de zomer doen, zeker wanneer je Beschermengel zo vriendelijk is de markt niet te laten crashen.

De grote omkeer ligt aan de teruglopende liquiditeit en, wat ons betreft, aan de lagere waarderingen voor small caps, minder zin in risico en het eind van de renteverhogingen in de VS.

Even praktisch, vandaag heb ik wat aandelen verkocht of orders ingelegd. Voor wie dat interesseert, ik neem afscheid van Getaz Romang, een Zwitsers huisvlijtbedrijf, dat een keer of vier over de kop is gegaan.
Ik gooi er wat Lipoxen uit. Een Engels biotech aandeel. Ik hou de helft. Het is een recente IPO, de toekomstige waardering hangt af van allerlei eventuele successen. Ik vind het al een succes dat de prijs zich redelijk houdt en verkoop de helft op 23 p.
Wie de PolderPortefeuille volgt en zich achter de oren krabt omdat ik zoveel rare bedrijfjes bekijk kan zich gelukkig prijzen: ik bekijk er veel meer dan ik er opneem.

Een kanttekening bij het afzwakken van de small cap trend: ik kijk er nauwelijks naar, naar die trendcijfers.
Ik beleg bottom up en kijk naar wat ik denk dat een bedrijf over een jaar of drie waard zou kunnen zijn. Liefst het dubbele van nu, minimaal 50% erbij. Anders heeft het geen zin.
Vandaar dat u me zelden bezig ziet met kleine hapjes hier en daar, waar het hele systeem op ingesteld lijkt.
Die hapjes zijn leuk, maar ze vormen geen maaltijd.
Die wordt voor beleggers zoals ik gevormd door ondergewaardeerde bedrijven.
Vandaag zie ik Crum IBA kopen. Daar doet hij goed aan. Hij heeft het ook al een paar keer goed verkocht. Zijn kostprijs ligt nu dik onder de 10 €.
IBA is ook een small cap en niet duur op deze prijs. Misschien koop ik wel wat bij.
Ik denk dat Crum op deze prijs nauwelijks meer kan verliezen.
Door zijn handel heeft hij zijn eigen margin of safety ingebouwd.
Een andere manier om Ben Graham, die daar boven meekijkt, te vriend te houden.

Long IBA, Getaz, Lipoxen

Ik ken een meneer die Amerika niet meer inmag omdat hij zaken doet met Cuba. Superzaken. En ik kom tegenwoordig geen voor-de-Quote-500-verborgen Nieuwe Rijke meer tegen die niet een hotelletje of twee op Cuba heeft. Cuba Libre, wanneer?

Persoonlijk heb ik vooral sympathie voor de juffrouw bij een hoofdstedelijke bank die elk jaar naar Cuba gaat en daar wat giften verdeelt over haar Cubaanse vrienden. Door het tourisme lijkt het net of Cuba iets anders is dan een eiland met mooie vrouwen, prachtige muziek en een wrede post-Stalinistische dictatuur. De Dictator is ziek. Beleggers zijn er dan als de kippen bij om hier snel van te willen profiteren.

Ik weet niet of ik het leuk vind om dit soort blogverhaaltjes te schrijven maar al doende kom je er achter hoe je over zoiets denkt.
Ik ben nooit naar Cuba gegaan en ik ben nooit naar Spanje gegaan zolang Franco er nog zat.
Wel naar het Oostblok, maar dat was een studiereis die mijn vader voor me geregeld had om me te genezen van een aantal politieke ziektes.

Hier dus de Cuba trucs:
Stap één: wordt rijk
Stap twee: pap aan met Raùl en koop een hotel.

Alternatief voor de kleine belegger: koop CUBA, een closed end Caribisch fund van meneer Herzfeld in Florida. Gewoon verhandelbaar onder dit gepaste symbool op Nasdaq.
Eenvoudiger kan niet.
Wedden dat we de komende dagen allemaal analyses krijgen van Bacardi-achtige bedrijven die door Fidel verdreven zijn en nog claims hebben lopen?

Vakantie. BRIC, Brazilië, Rusland, India, China, zijn de toekomst. Maar wat een kleurrijk en gewelddadig verleden. In Montpellier is deze zomer een fototentoonstelling te zien over de Cangaceiros.
Braziliaanse erebandieten. Ga kijken. Of probeer te begrijpen waarom Jordanië Israel met rust laat in dit conflict.

Vakantie is lezen, van hot naar her als het kan, dat vind ik het leukste.
Vandaag was een dag vol activiteit, correspondentie en pogingen te begrijpen wat er om me heen gebeurt. Zo kom ik op mijn ideeën voor mijn investeringen.
De prachtige foto’s van de Cangaceiros zijn erg indrukwekkend.
Butch Cassidy, The Wild Bunch, maar dan decennia later. Pas in 1938 werden Lampiao, de aanvoerder, zijn vrouw en negen van zijn mannen in een hinderlaag gelokt en gedood. Hun afgesneden hoofden, hoeden, geweren en patronenriemen werden van stad tot stad getoond en tot 1969 in een museum bewaard. En gefotografeerd. Lampiao had een goed en zeer modern gevoel voor communicatie. Prachtig aangekleed en uitgedost ook. Materiaal voor een grote, epische film.
Allemaal te zien in Montpellier en op het web.

De reden waarom je weinig van de Zuidelijke buurlanden van Israel hoort is dat die militair niet meer zijn wat ze ooit waren.
Want ooit was er één macht in het Midden-Oosten die meetelde. Dat was het Arabische Legioen. Sir John Glubb, bekend als Glubb Pasha, was na de koning de machtigste man in Jordanië. Hij was ook de man achter de Desert Patrol, Bedouienenpatrouilles in de woestijn. Onder hem werd het Arabische Legioen de basis voor de macht van Koning Abdallah, de vader van Hussein. Glubb Pasha werd om politieke redenen tot aftreden gedwongen. Hij had zichtbaar te veel macht waardoor zijn positie moeilijk werd, maar zijn betrekkingen met de Jordaanse koningen bleven goed. Hij trok zich terug in Engeland.
Ik had hem graag geïnterviewd, vanmiddag, over de toestand in het Midden-Oosten.
Alleen Iran durft nog echt. Hezbollah is Iran.
En de Arabische straat wordt gemanipuleerd. Een hopeloos conflict. Iran trok zich niets aan van de verschrikkelijke verliezen in de oorlog met Irak.
Dat maakt deze toestand zo gevaarlijk.

Beelden van een jonge, moderne Arabische vrouw die om Iran roept, met een zonnebril van Gucci of Chanel op.
Een Orwelliaans beeld. Daar word je nog banger van dan van mannelijke fanatiekelingen met baarden.
Deze bevrijde vrouw wil onvrij zijn.

Condy is aan het werk, Madeleine Allbright wordt genoemd.
Waarom noemt niemand Rita Verdonk als kandidaat om dit conflict op te lossen? Of Jelleke Veenendaal ? Ons land wordt schromelijk onderschat.